Φύλο και ΜΜΕ - Ιστορικό εκδόσεων

Fylopedia: /* Υποσημειώσεις */

2009-07-22T18:04:18Z

‎Υποσημειώσεις

Fylopedia στις 08:56, 19 Ιουνίου 2009

2009-06-19T08:56:51Z

Εμφάνιση αλλαγών

Fylopedia στις 20:48, 16 Ιουνίου 2009

2009-06-16T20:48:43Z

Fylopedia στις 20:47, 16 Ιουνίου 2009

2009-06-16T20:47:35Z

Εμφάνιση αλλαγών

Fylopedia στις 10:34, 3 Ιουνίου 2009

2009-06-03T10:34:24Z

Εμφάνιση αλλαγών

Fylopedia στις 10:32, 3 Ιουνίου 2009

2009-06-03T10:32:01Z

Fylopedia στις 07:59, 26 Μαΐου 2009

2009-05-26T07:59:05Z

Fylopedia στις 09:37, 25 Μαΐου 2009

2009-05-25T09:37:35Z

Fylopedia: Νέα σελίδα: {{Infobox Λήμματα | title = Φύλο και ΜΜΕ | author = Μάρθα Μιχαηλίδου }} Category:Λήμματα '' Μάρθα Μιχαηλίδου '' ...

2009-05-14T10:33:35Z

Νέα σελίδα: {{Infobox Λήμματα | title = Φύλο και ΜΜΕ | author = Μάρθα Μιχαηλίδου }} Category:Λήμματα '' Μάρθα Μιχαηλίδου '' ...

Εμφάνιση αλλαγών

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 18:04, 22 Ιουλίου 2009
Γραμμή 24:		Γραμμή 24:
	<references/>		<references/>

−	~~==Υποσημειώσεις==~~
−	1.Η Friedan υπήρξε συνιδρυτής και πρώτη επικεφαλής του National Organization for Women (NOW) το 1966 και αργότερα (1971) μία από τις κεντρικές μορφές του National Women's Political Caucus (Wood 2004), του οργανισμού που έκτοτε προωθεί συστηματικά τη δια νόμου κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων και την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων στις ΗΠΑ. <br>
−	2.Το γραμμικό μοντέλο επικοινωνίας, και η σχετική διερεύνηση των μέσων ως φορέων (μετρήσιμων) επιδράσεων στις αντιλήψεις του κοινού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο των ερευνών της μαζικής επικοινωνίας που έλαβαν χώρα στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1940 και μετά, με κυρίαρχες τις ερευνητικές παραδόσεις που δημιουργήθηκαν από το Bureau of Applied Social Research υπό την εποπτεία του Paul Lazarsfeld και από το έργο του Harold Lasswell. Για μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της συνεισφοράς του Lazarsfeld στην εμπειρική κοινωνική έρευνα, βλ. Fürstenberg (2004). <br>
−	3.Το σκεπτικό αυτό – το οποίο υποθέτει ότι η αυξημένη συμμετοχή των γυναικών στην επικοινωνιακή παραγωγή και τη διαχείρισή της θα οδηγήσει και στην παραγωγή περιεχομένου ‘θετικού’ για τις γυναίκες– διατρέχει όλες τις απόπειρες ρύθμισης, ή, για την ακρίβεια, αυτορύθμισης των μέσων που προωθούνται την τελευταία δεκαετία τόσο σε εθνικό όσο και σε υπερεθνικό / ευρωπαϊκό επίπεδο. Για μια κριτική του μοντέλου αυτού στον τομέα της επικοινωνιακής παραγωγής βλ. Bradley (1998) και Μιχαηλίδου (2003).<br>
−	4.Για εκτενέστερη συζήτηση των επιστημολογικών και μεθοδολογικών εξελίξεων που συνθέτουν τη θεωρητική στροφή από μια αντίληψη των ΜΜΕ ως (παραμορφωτικό) καθρέφτη της κοινωνίας στην αντίληψη ότι αποτελούν ενεργό ιδεολογικό μηχανισμό παραγωγής της κοινωνίας, βλ. Bennett (1988), Hall (1988), Κωνσταντινίδου (2002, 2003), Λυριντζής (1988).<br>
−	5.Για μια από τις σημαντικότερες εμπειρικές έρευνες που συγκρότησαν το ερμηνευτικό παράδειγμα των σπουδών επικοινωνίας και θεμελίωσαν την έρευνα κοινού στις πολιτισμικές σπουδές, βλ. Morley (1980), ενώ για μια συνολικότερη κριτική εξέταση της σχολής των επιδράσεων, η οποία περιλαμβάνει και μια αποτίμηση της σημασίας των φεμινιστικών αναλύσεων για την προβληματοποίηση του γραμμικού μοντέλου επικοινωνίας, βλ. Morley (1992, 2006). Για μια ολοκληρωμένη αποτίμηση της συνεισφοράς του φεμινισμού στην ανάπτυξη του CCCS, βλ. Brunsdon (1996) και Women’s Studies Group (1978).<br>
−	6.Χαρακτηριστικές αυτής της περιόδου είναι οι αναλύσεις της ιδεολογίας της θηλυκότητας του εμπορικού γυναικείου περιοδικού τύπου από την Janice Winship (1978, 1984, 1987), και η ανάλυση της ιδεολογίας της θηλυκότητας των εφηβικών γυναικείων περιοδικών από την Angela McRobbie (1978)• για μια πιο σύνθετη αναθεώρηση της έννοιας της ιδεολογίας που υπήρξε κεντρική σε αυτό το προγενέστερο έργο, βλ. (McRobbie 1991).<br>
−	7.Η σχετική βιβλιογραφία είναι και πάλι εξαιρετικά πλούσια. Βλ. ενδεικτικά, Αλεξιάς (2003), Berlant (1997), Μακρυνιώτη (2004), Μιχαηλίδου & Χαλκιά( 2005), Weiss (2001). <br>
−	8.Για μια σειρά από ενδιαφέρουσες απόπειρες θεώρησης των πολλαπλών καθορισμών της έμφυλης υποκειμενικότητας στο χώρο του πολιτισμού και της επικοινωνίας, βλ. ενδεικτικά Cohan & Hark (1993), De Lauretis (1987), Turkle (1995). <br>
−	9.Για μια σειρά από ενδιαφέρουσες διερευνήσεις των έμφυλων πρακτικών που συγκροτούν σύγχρονες μορφές αρρενωπότητας, βλ.Ahmed & Faizan (2006), Γιαννακόπουλος (2001), Wacquant (2001). <br>
−	10.Έκτοτε, η έννοια της απόλαυσης του μηντιακού κειμένου παραμένει κεντρική στις αναλύσεις της σχέσης κοινού και κειμένου στις σπουδές επικοινωνίας, ιδιαίτερα στις αναλύσεις της σαπουνόπερας και των πρακτικών θέασης του κοινού της. Βλ. ενδεικτικά, Ang & Hermes (2001), Brown (1994 α, 1994β), Geraghty (1990), (Hermes 1995), Hobson (1982), Radway (1984).<br>
−	11.Η σχετική διεπιστημονική βιβλιογραφία, η οποία τέμνει όλο το πεδίο των σύγχρονων κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, είναι εξαιρετικά πλούσια. Ενδεικτικά, βλ., Παντελίδου Μαλούτα (1995, 2002), Butler (1990, 2004, 2006), Butler & Scott (1992), Riley (1988, 1992).<br>
−	12.Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά η Butler (1990: 136), «Τέτοιες πράξεις, κινήσεις, υποδύσεις είναι, γενικότερα, επιτελεστικές υπό την έννοια ότι η ουσία ή ταυτότητα που ισχυρίζονται πως εκφράζουν αποτελεί επινόημα που συντηρείται από σήματα του σώματος και άλλα μέσα του λόγου. Η εκτίμηση πως το έμφυλο σώμα είναι επιτελεστικό υπονοεί πως ο οντολογικός του χαρακτήρας περιορίζεται στις διάφορες πράξεις οι οποίες συγκροτούν την πραγματικότητά του». Για μια συζήτηση της σημασίας του έργου της Butler για τις πολιτισμικές σπουδές και τις σπουδές επικοινωνίας, βλ. Αθανασίου 2006, Χαλκιά & Μιχαηλίδου (2005).


−	~~<span id="intlinks"></span>~~
	==Εσωτερικές συνδέσεις==		==Εσωτερικές συνδέσεις==

@@ Γραμμή 22: / Γραμμή 22: @@
 Έτσι, οι σύγχρονες φεμινιστικές θεωρήσεις, συμβαδίζοντας με γενικότερες θεωρητικές εξελίξεις στην έρευνα του πολιτισμού και της επικοινωνίας, αντιλαμβάνονται το πεδίο της αναπαράστασης ως το κατεξοχήν πεδίο για τη συνεχή κατασκευή (και όχι την απλή προώθηση κάποιων εικόνων) της υποκειμενικής ταυτότητας. Η έμφυλη ταυτότητα θεωρείται λοιπόν συνέπεια της επιτέλεσης συγκεκριμένων (ρητών ή άρρητων) πολιτισμικών επιταγών, επιταγών που αρθρώνονται μέσω των αναπαραστάσεων της μαζικής κουλτούρας<ref>Η σχετική διεπιστημονική βιβλιογραφία, η οποία τέμνει όλο το πεδίο των σύγχρονων κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, είναι εξαιρετικά πλούσια. Ενδεικτικά, βλ., Παντελίδου Μαλούτα (1995, 2002), Butler (1990, 2004, 2006), Butler & Scott (1992), Riley (1988, 1992).</ref>.  Ως εκ τούτου, η μελέτη της σχέσης μεταξύ φύλου και ΜΜΕ σήμερα δεν εντοπίζεται ούτε στο περιεχόμενο των μέσων ούτε στις διαδικασίες κατανάλωσής τους, αλλά στο βαθμό που η αναπαράσταση του έμφυλου εαυτού – αρρενωπού και θηλυκού - λαμβάνει χώρα μέσα από και ταυτοχρόνως αναδιαμορφώνει το πεδίο της κουλτούρας και των μέσων<ref>Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά η Butler (1990: 136), «Τέτοιες πράξεις, κινήσεις, υποδύσεις είναι, γενικότερα, επιτελεστικές υπό την έννοια ότι η ουσία ή ταυτότητα που ισχυρίζονται πως εκφράζουν αποτελεί επινόημα που συντηρείται από σήματα του σώματος και άλλα μέσα του λόγου. Η εκτίμηση πως το έμφυλο σώμα είναι επιτελεστικό υπονοεί πως ο οντολογικός του χαρακτήρας περιορίζεται στις διάφορες πράξεις οι οποίες συγκροτούν την πραγματικότητά του». Για μια συζήτηση της σημασίας του έργου της Butler για τις πολιτισμικές σπουδές και τις σπουδές επικοινωνίας, βλ. Αθανασίου 2006, Χαλκιά & Μιχαηλίδου (2005).</ref>.  Οι αρχικές θεμελιώδεις ερευνητικές και μεθοδολογικές θέσεις, όσον αφορά τα αντικείμενα, τα ερευνητικά ζητούμενα και τις μεθόδους των φεμινιστικών σπουδών επικοινωνίας, αλλά και οι μεταγενέστερες αναθεωρήσεις τους, υφίστανται διαρκή και ριζική αναθεώρηση, καθώς «η ολοένα διευρυνόμενη βιβλιογραφία στις φεμινιστικές προσεγγίσεις των μέσων καταδεικνύει πόσο σύνθετο είναι το ζήτημα της ανάλυσης κειμένων και λόγου, πόσα θεωρητικά και αναλυτικά προβλήματα τίθενται ανά πάσα στιγμή και, εντέλει, πόσο ‘καχύποπτοι’ πρέπει να είμαστε απέναντι στην εμπειριστική ‘αφέλεια’ και τις βεβαιότητες των θετικιστικών προσεγγίσεων, όχι με την έννοια της απόλυτης και εξ ολοκλήρου απόρριψής τους αλλά με την έννοια της αναγνώρισης των ορίων τους» (Κωνσταντινίδου 2007: 112).
-</references>
+<references/>
 ==Υποσημειώσεις==

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:32, 3 Ιουνίου 2009
Γραμμή 22:		Γραμμή 22:

	Έτσι, οι σύγχρονες φεμινιστικές θεωρήσεις, συμβαδίζοντας με γενικότερες θεωρητικές εξελίξεις στην έρευνα του πολιτισμού και της επικοινωνίας, αντιλαμβάνονται το πεδίο της αναπαράστασης ως το κατεξοχήν πεδίο για τη συνεχή κατασκευή (και όχι την απλή προώθηση κάποιων εικόνων) της υποκειμενικής ταυτότητας. Η έμφυλη ταυτότητα θεωρείται λοιπόν συνέπεια της επιτέλεσης συγκεκριμένων (ρητών ή άρρητων) πολιτισμικών επιταγών, επιταγών που αρθρώνονται μέσω των αναπαραστάσεων της μαζικής κουλτούρας. Ως εκ τούτου, η μελέτη της σχέσης μεταξύ φύλου και ΜΜΕ σήμερα δεν εντοπίζεται ούτε στο περιεχόμενο των μέσων ούτε στις διαδικασίες κατανάλωσής τους, αλλά στο βαθμό που η αναπαράσταση του έμφυλου εαυτού – αρρενωπού και θηλυκού - λαμβάνει χώρα μέσα από και ταυτοχρόνως αναδιαμορφώνει το πεδίο της κουλτούρας και των μέσων. Οι αρχικές θεμελιώδεις ερευνητικές και μεθοδολογικές θέσεις, όσον αφορά τα αντικείμενα, τα ερευνητικά ζητούμενα και τις μεθόδους των φεμινιστικών σπουδών επικοινωνίας, αλλά και οι μεταγενέστερες αναθεωρήσεις τους, υφίστανται διαρκή και ριζική αναθεώρηση, καθώς «η ολοένα διευρυνόμενη βιβλιογραφία στις φεμινιστικές προσεγγίσεις των μέσων καταδεικνύει πόσο σύνθετο είναι το ζήτημα της ανάλυσης κειμένων και λόγου, πόσα θεωρητικά και αναλυτικά προβλήματα τίθενται ανά πάσα στιγμή και, εντέλει, πόσο ‘καχύποπτοι’ πρέπει να είμαστε απέναντι στην εμπειριστική ‘αφέλεια’ και τις βεβαιότητες των θετικιστικών προσεγγίσεων, όχι με την έννοια της απόλυτης και εξ ολοκλήρου απόρριψής τους αλλά με την έννοια της αναγνώρισης των ορίων τους» (Κωνσταντινίδου 2007: 112).		Έτσι, οι σύγχρονες φεμινιστικές θεωρήσεις, συμβαδίζοντας με γενικότερες θεωρητικές εξελίξεις στην έρευνα του πολιτισμού και της επικοινωνίας, αντιλαμβάνονται το πεδίο της αναπαράστασης ως το κατεξοχήν πεδίο για τη συνεχή κατασκευή (και όχι την απλή προώθηση κάποιων εικόνων) της υποκειμενικής ταυτότητας. Η έμφυλη ταυτότητα θεωρείται λοιπόν συνέπεια της επιτέλεσης συγκεκριμένων (ρητών ή άρρητων) πολιτισμικών επιταγών, επιταγών που αρθρώνονται μέσω των αναπαραστάσεων της μαζικής κουλτούρας. Ως εκ τούτου, η μελέτη της σχέσης μεταξύ φύλου και ΜΜΕ σήμερα δεν εντοπίζεται ούτε στο περιεχόμενο των μέσων ούτε στις διαδικασίες κατανάλωσής τους, αλλά στο βαθμό που η αναπαράσταση του έμφυλου εαυτού – αρρενωπού και θηλυκού - λαμβάνει χώρα μέσα από και ταυτοχρόνως αναδιαμορφώνει το πεδίο της κουλτούρας και των μέσων. Οι αρχικές θεμελιώδεις ερευνητικές και μεθοδολογικές θέσεις, όσον αφορά τα αντικείμενα, τα ερευνητικά ζητούμενα και τις μεθόδους των φεμινιστικών σπουδών επικοινωνίας, αλλά και οι μεταγενέστερες αναθεωρήσεις τους, υφίστανται διαρκή και ριζική αναθεώρηση, καθώς «η ολοένα διευρυνόμενη βιβλιογραφία στις φεμινιστικές προσεγγίσεις των μέσων καταδεικνύει πόσο σύνθετο είναι το ζήτημα της ανάλυσης κειμένων και λόγου, πόσα θεωρητικά και αναλυτικά προβλήματα τίθενται ανά πάσα στιγμή και, εντέλει, πόσο ‘καχύποπτοι’ πρέπει να είμαστε απέναντι στην εμπειριστική ‘αφέλεια’ και τις βεβαιότητες των θετικιστικών προσεγγίσεων, όχι με την έννοια της απόλυτης και εξ ολοκλήρου απόρριψής τους αλλά με την έννοια της αναγνώρισης των ορίων τους» (Κωνσταντινίδου 2007: 112).
		+
		+
		+	==Υποσημειώσεις==
		+	1.Η Friedan υπήρξε συνιδρυτής και πρώτη επικεφαλής του National Organization for Women (NOW) το 1966 και αργότερα (1971) μία από τις κεντρικές μορφές του National Women's Political Caucus (Wood 2004), του οργανισμού που έκτοτε προωθεί συστηματικά τη δια νόμου κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων και την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων στις ΗΠΑ. <br>
		+	2.Το γραμμικό μοντέλο επικοινωνίας, και η σχετική διερεύνηση των μέσων ως φορέων (μετρήσιμων) επιδράσεων στις αντιλήψεις του κοινού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο των ερευνών της μαζικής επικοινωνίας που έλαβαν χώρα στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1940 και μετά, με κυρίαρχες τις ερευνητικές παραδόσεις που δημιουργήθηκαν από το Bureau of Applied Social Research υπό την εποπτεία του Paul Lazarsfeld και από το έργο του Harold Lasswell. Για μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της συνεισφοράς του Lazarsfeld στην εμπειρική κοινωνική έρευνα, βλ. Fürstenberg (2004). <br>
		+	3.Το σκεπτικό αυτό – το οποίο υποθέτει ότι η αυξημένη συμμετοχή των γυναικών στην επικοινωνιακή παραγωγή και τη διαχείρισή της θα οδηγήσει και στην παραγωγή περιεχομένου ‘θετικού’ για τις γυναίκες– διατρέχει όλες τις απόπειρες ρύθμισης, ή, για την ακρίβεια, αυτορύθμισης των μέσων που προωθούνται την τελευταία δεκαετία τόσο σε εθνικό όσο και σε υπερεθνικό / ευρωπαϊκό επίπεδο. Για μια κριτική του μοντέλου αυτού στον τομέα της επικοινωνιακής παραγωγής βλ. Bradley (1998) και Μιχαηλίδου (2003).<br>
		+	4.Για εκτενέστερη συζήτηση των επιστημολογικών και μεθοδολογικών εξελίξεων που συνθέτουν τη θεωρητική στροφή από μια αντίληψη των ΜΜΕ ως (παραμορφωτικό) καθρέφτη της κοινωνίας στην αντίληψη ότι αποτελούν ενεργό ιδεολογικό μηχανισμό παραγωγής της κοινωνίας, βλ. Bennett (1988), Hall (1988), Κωνσταντινίδου (2002, 2003), Λυριντζής (1988).<br>
		+	5.Για μια από τις σημαντικότερες εμπειρικές έρευνες που συγκρότησαν το ερμηνευτικό παράδειγμα των σπουδών επικοινωνίας και θεμελίωσαν την έρευνα κοινού στις πολιτισμικές σπουδές, βλ. Morley (1980), ενώ για μια συνολικότερη κριτική εξέταση της σχολής των επιδράσεων, η οποία περιλαμβάνει και μια αποτίμηση της σημασίας των φεμινιστικών αναλύσεων για την προβληματοποίηση του γραμμικού μοντέλου επικοινωνίας, βλ. Morley (1992, 2006). Για μια ολοκληρωμένη αποτίμηση της συνεισφοράς του φεμινισμού στην ανάπτυξη του CCCS, βλ. Brunsdon (1996) και Women’s Studies Group (1978).<br>
		+	6.Χαρακτηριστικές αυτής της περιόδου είναι οι αναλύσεις της ιδεολογίας της θηλυκότητας του εμπορικού γυναικείου περιοδικού τύπου από την Janice Winship (1978, 1984, 1987), και η ανάλυση της ιδεολογίας της θηλυκότητας των εφηβικών γυναικείων περιοδικών από την Angela McRobbie (1978)• για μια πιο σύνθετη αναθεώρηση της έννοιας της ιδεολογίας που υπήρξε κεντρική σε αυτό το προγενέστερο έργο, βλ. (McRobbie 1991).<br>
		+	7.Η σχετική βιβλιογραφία είναι και πάλι εξαιρετικά πλούσια. Βλ. ενδεικτικά, Αλεξιάς (2003), Berlant (1997), Μακρυνιώτη (2004), Μιχαηλίδου & Χαλκιά( 2005), Weiss (2001). <br>
		+	8.Για μια σειρά από ενδιαφέρουσες απόπειρες θεώρησης των πολλαπλών καθορισμών της έμφυλης υποκειμενικότητας στο χώρο του πολιτισμού και της επικοινωνίας, βλ. ενδεικτικά Cohan & Hark (1993), De Lauretis (1987), Turkle (1995). <br>
		+	9.Για μια σειρά από ενδιαφέρουσες διερευνήσεις των έμφυλων πρακτικών που συγκροτούν σύγχρονες μορφές αρρενωπότητας, βλ.Ahmed & Faizan (2006), Γιαννακόπουλος (2001), Wacquant (2001). <br>
		+	10.Έκτοτε, η έννοια της απόλαυσης του μηντιακού κειμένου παραμένει κεντρική στις αναλύσεις της σχέσης κοινού και κειμένου στις σπουδές επικοινωνίας, ιδιαίτερα στις αναλύσεις της σαπουνόπερας και των πρακτικών θέασης του κοινού της. Βλ. ενδεικτικά, Ang & Hermes (2001), Brown (1994 α, 1994β), Geraghty (1990), (Hermes 1995), Hobson (1982), Radway (1984).<br>
		+	11.Η σχετική διεπιστημονική βιβλιογραφία, η οποία τέμνει όλο το πεδίο των σύγχρονων κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, είναι εξαιρετικά πλούσια. Ενδεικτικά, βλ., Παντελίδου Μαλούτα (1995, 2002), Butler (1990, 2004, 2006), Butler & Scott (1992), Riley (1988, 1992).<br>
		+	12.Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά η Butler (1990: 136), «Τέτοιες πράξεις, κινήσεις, υποδύσεις είναι, γενικότερα, επιτελεστικές υπό την έννοια ότι η ουσία ή ταυτότητα που ισχυρίζονται πως εκφράζουν αποτελεί επινόημα που συντηρείται από σήματα του σώματος και άλλα μέσα του λόγου. Η εκτίμηση πως το έμφυλο σώμα είναι επιτελεστικό υπονοεί πως ο οντολογικός του χαρακτήρας περιορίζεται στις διάφορες πράξεις οι οποίες συγκροτούν την πραγματικότητά του». Για μια συζήτηση της σημασίας του έργου της Butler για τις πολιτισμικές σπουδές και τις σπουδές επικοινωνίας, βλ. Αθανασίου 2006, Χαλκιά & Μιχαηλίδου (2005).

@@ Γραμμή 19: / Γραμμή 19: @@
 Η σταδιακή ανάπτυξη αυτής της νέας θεωρητικής προβληματικής από το έργο του Κέντρου Σύγχρονων Πολιτισμικών Σπουδών του Birmingham [Centre for Contemporary Cultural Studies – CCCS], άνοιξε τον δρόμο προς νέες ερευνητικές κατευθύνσεις, νέα αντικείμενα μελέτης και νέες μεθόδους έρευνας.  Ενώ τα κείμενα των γυναικείων περιοδικών συνέχισαν να αποτελούν αντικείμενο εστίασης,  η τηλεόραση – τόσο το τηλεοπτικό κείμενο όσο και οι προτιμήσεις και πρακτικές θέασης των γυναικών- αναδεικνύονται σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990 σε σημαντικά αντικείμενα διερεύνησης των φεμινιστικών σπουδών επικοινωνίας. Η ανάδειξη της διαδικασίας της αποκωδικοποίησης του νοήματος ως καίριας για τη σημασία των μέσων για το κοινό οδήγησε στην ανάπτυξη των ποιοτικών ερευνών κοινού, με κυρίαρχη την εθνογραφία της κατανάλωσης των μέσων, και ειδικότερα του κατεξοχήν «γυναικείου» τηλεοπτικού είδους, της σαπουνόπερας. Η συνεισφορά της Ien Ang (1985) στην κατεύθυνση αυτή υπήρξε καθοριστική: μέσω των συνεντεύξεων που διεξήγαγε διερευνώντας τους λόγους για τους οποίους ομάδες κοινού προτιμούσαν τη σαπουνόπερα Dallas, εντόπισε ως κύριο λόγο τη συναισθηματική ταύτιση του γυναικείου κοινού με τις συγκινήσεις και τις φορτίσεις των αναπαραστάσεων της σειράς, καταλήγοντας έτσι να υποστηρίξει ότι η σαπουνόπερα ως είδος διακρίνεται από μελοδραματικό ρεαλισμό. Η ανάλυση αυτή ανέδειξε τη σημασία της συναισθηματικής ταύτισης και της απόλαυσης που αυτή αποφέρει ως κεντρικά χαρακτηριστικά της ενασχόλησης του γυναικείου κοινού με τη σαπουνόπερα, και καθιέρωσε έτσι το περιφρονημένο αυτό είδος ως σοβαρό αντικείμενο μελέτης στις σπουδές επικοινωνίας.  Η δε απόλαυση που προκύπτει από τη θέαση της σαπουνόπερας, και ιδιαίτερα η συναισθηματική ταύτιση που επιτρέπει το μελοδραματικό στοιχείο – στοιχείο το οποίο είναι αξιακά υποτιμημένο στη σύγχρονη κουλτούρα – στις γυναίκες τηλεθεατές, θεωρήθηκαν από μεταγενέστερες αναλύσεις (Brown 1994α) εφόδια δημιουργίας μια ιδιαίτερης γυναικείας κουλτούρας και αντίστασης των γυναικών απέναντι στις κυρίαρχες αξίες της σύγχρονης κουλτούρας.
-Η αυξανόμενη βαρύτητα που αποδόθηκε στην απόλαυση ως μέσο αντίστασης στις κυρίαρχες έμφυλες σχέσεις εξουσίας δέχθηκε εν τέλει και αυτή κριτική (Morris 1990), ενώ, ταυτόχρονα, οι εξελίξεις στο ευρύτερο πεδίο της φεμινιστικής ακαδημαϊκής και πολιτικής δράσης άρχισαν να αμφισβητούν συστηματικά τη θεώρηση των γυναικών ή/και του γυναικείου κοινού ως ομοιογενή κατηγορία με κοινά χαρακτηριστικά και επιθυμίες και παγιωμένη ταυτότητα.  Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, η έννοια «γυναίκες» έπαψε να είναι η κυρίαρχη κατηγορία ανάλυσης στις φεμινιστικές σπουδές επικοινωνίας (και το κυρίαρχο πολιτικό υποκείμενο στη φεμινιστική δράση γενικότερα), για να αντικατασταθεί σταδιακά από την έννοια του φύλου [gender] ως κυρίαρχη αναλυτική και πολιτική κατηγορία. Κομβικό για αυτήν την εξέλιξη υπήρξε το έργο της Judith Butler (1990), κύριο επιχείρημα του οποίου είναι ότι η φαινομενική φυσικότητα και σταθερότητα του φύλου είναι αποτέλεσμα μιας διαρκούς διαδικασίας επιτέλεσης [performance], μέσω της οποίας αναπαρίστανται και κατασκευάζονται ταυτότητες με συγκεκριμένα, αναγνωρίσιμα, έμφυλα χαρακτηριστικά. Η ίδια δηλαδή η έμφυλη ταυτότητα και η δημόσια αναγνώρισή της είναι αποτέλεσμα μιας σειράς πολιτισμικών, σημασιοδοτικών, δράσεων και αναπαραστάσεων, κέντρο των οποίων είναι το έμφυλο σώμα.  Αναδεικνύεται λοιπόν το σώμα ως ερευνητικό αντικείμενο, και η διερεύνησή του τρόπου με τον οποίο το σώμα αυτό κατασκευάζεται μέσω μιας σειράς καθημερινών, φαινομενικά ασήμαντων, ή και πιο ακραίων, επιτελεστικών αναπαραστάσεων και πρακτικών.
+Η αυξανόμενη βαρύτητα που αποδόθηκε στην απόλαυση ως μέσο αντίστασης στις κυρίαρχες έμφυλες σχέσεις εξουσίας δέχθηκε εν τέλει και αυτή κριτική (Morris 1990), ενώ, ταυτόχρονα, οι εξελίξεις στο ευρύτερο πεδίο της φεμινιστικής ακαδημαϊκής και πολιτικής δράσης άρχισαν να αμφισβητούν συστηματικά τη θεώρηση των γυναικών ή/και του γυναικείου κοινού ως ομοιογενή κατηγορία με κοινά χαρακτηριστικά και επιθυμίες και παγιωμένη ταυτότητα.  Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, η έννοια «γυναίκες» έπαψε να είναι η κυρίαρχη κατηγορία ανάλυσης στις φεμινιστικές σπουδές επικοινωνίας (και το κυρίαρχο πολιτικό υποκείμενο στη φεμινιστική δράση γενικότερα), για να αντικατασταθεί σταδιακά από την έννοια του φύλου [gender] ως κυρίαρχη αναλυτική και πολιτική κατηγορία. Κομβικό για αυτήν την εξέλιξη υπήρξε το έργο της Judith Butler (1990), κύριο επιχείρημα του οποίου είναι ότι η φαινομενική φυσικότητα και σταθερότητα του φύλου είναι αποτέλεσμα μιας διαρκούς διαδικασίας [[επιτέλεση|επιτέλεσης]] [performance], μέσω της οποίας αναπαρίστανται και κατασκευάζονται ταυτότητες με συγκεκριμένα, αναγνωρίσιμα, έμφυλα χαρακτηριστικά. Η ίδια δηλαδή η έμφυλη ταυτότητα και η δημόσια αναγνώρισή της είναι αποτέλεσμα μιας σειράς πολιτισμικών, σημασιοδοτικών, δράσεων και αναπαραστάσεων, κέντρο των οποίων είναι το έμφυλο σώμα.  Αναδεικνύεται λοιπόν το σώμα ως ερευνητικό αντικείμενο, και η διερεύνησή του τρόπου με τον οποίο το σώμα αυτό κατασκευάζεται μέσω μιας σειράς καθημερινών, φαινομενικά ασήμαντων, ή και πιο ακραίων, επιτελεστικών αναπαραστάσεων και πρακτικών.
 Έτσι, οι σύγχρονες φεμινιστικές θεωρήσεις, συμβαδίζοντας με γενικότερες θεωρητικές εξελίξεις στην έρευνα του πολιτισμού και της επικοινωνίας, αντιλαμβάνονται το πεδίο της αναπαράστασης ως το κατεξοχήν πεδίο για τη συνεχή κατασκευή (και όχι την απλή προώθηση κάποιων εικόνων) της υποκειμενικής ταυτότητας. Η έμφυλη ταυτότητα θεωρείται λοιπόν συνέπεια της επιτέλεσης συγκεκριμένων (ρητών ή άρρητων) πολιτισμικών επιταγών, επιταγών που αρθρώνονται μέσω των αναπαραστάσεων της μαζικής κουλτούρας.  Ως εκ τούτου, η μελέτη της σχέσης μεταξύ φύλου και ΜΜΕ σήμερα δεν εντοπίζεται ούτε στο περιεχόμενο των μέσων ούτε στις διαδικασίες κατανάλωσής τους, αλλά στο βαθμό που η αναπαράσταση του έμφυλου εαυτού – αρρενωπού και θηλυκού - λαμβάνει χώρα μέσα από και ταυτοχρόνως αναδιαμορφώνει το πεδίο της κουλτούρας και των μέσων.  Οι αρχικές θεμελιώδεις ερευνητικές και μεθοδολογικές θέσεις, όσον αφορά τα αντικείμενα, τα ερευνητικά ζητούμενα και τις μεθόδους των φεμινιστικών σπουδών επικοινωνίας, αλλά και οι μεταγενέστερες αναθεωρήσεις τους, υφίστανται διαρκή και ριζική αναθεώρηση, καθώς «η ολοένα διευρυνόμενη βιβλιογραφία στις φεμινιστικές προσεγγίσεις των μέσων καταδεικνύει πόσο σύνθετο είναι το ζήτημα της ανάλυσης κειμένων και λόγου, πόσα θεωρητικά και αναλυτικά προβλήματα τίθενται ανά πάσα στιγμή και, εντέλει, πόσο ‘καχύποπτοι’ πρέπει να είμαστε απέναντι στην εμπειριστική ‘αφέλεια’ και τις βεβαιότητες των θετικιστικών προσεγγίσεων, όχι με την έννοια της απόλυτης και εξ ολοκλήρου απόρριψής τους αλλά με την έννοια της αναγνώρισης των ορίων τους» (Κωνσταντινίδου 2007: 112).

@@ Γραμμή 27: / Γραμμή 27: @@
 ==Εσωτερικές συνδέσεις==
-Φύλο και κινηματογράφος
+[[Φύλο και κινηματογράφος]]
-Φύλο και λογοτεχνία
+[[Φύλο και λογοτεχνία]]
-Φύλο και γλώσσα
+[[Φύλο και γλώσσα]]