Φύλο και επιστημολογία - Ιστορικό εκδόσεων

Fylopedia στις 09:39, 19 Ιουνίου 2009

2009-06-19T09:39:21Z

Fylopedia στις 09:36, 19 Ιουνίου 2009

2009-06-19T09:36:20Z

Fylopedia στις 08:38, 3 Ιουνίου 2009

2009-06-03T08:38:42Z

Fylopedia στις 08:38, 3 Ιουνίου 2009

2009-06-03T08:38:25Z

Fylopedia στις 08:24, 26 Μαΐου 2009

2009-05-26T08:24:11Z

Εμφάνιση αλλαγών

Fylopedia στις 09:39, 25 Μαΐου 2009

2009-05-25T09:39:16Z

Fylopedia στις 07:21, 19 Μαΐου 2009

2009-05-19T07:21:46Z

Fylopedia: Νέα σελίδα: {{Infobox Λήμματα | title = Φύλο και επιστημολογία | author = Γιάννα Κατσιαμπούρα }} Category:Λήμματα '' [[Γιάννα ...

2009-05-19T07:21:15Z

Νέα σελίδα: {{Infobox Λήμματα | title = Φύλο και επιστημολογία | author = Γιάννα Κατσιαμπούρα }} Category:Λήμματα '' [[Γιάννα ...

Εμφάνιση αλλαγών

@@ Γραμμή 14: / Γραμμή 14: @@
 ===Φύλο και επιστήμες===
-Ο φεμινιστικός κριτικός λόγος στις επιστήμες θεμελιώθηκε στη διττή αρχή ότι τόσο το φύλο όσο και η επιστήμη είναι κοινωνικά κατασκευασμένες κατηγορίες (Fox Keller 1985: 3): Eπιστήμη αποκαλείται ένα σύνολο πρακτικών και γνώσεων περιγραφόμενο από μια κοινότητα, μια κοινωνική δραστηριότητα ιστορικά εντοπισμένη, που νοηματοδοτείται στο πλαίσιο όπου πραγματοποιείται (Shapin 2003: 33) ενώ η o [[ανδρισμός, ανδρικές σπουδές|ανδρισμός]] [masculinity] και η [[θηλυκότητα]] [femininity] είναι κατηγορίες συγκροτούμενες και νοηματοδοτούμενες από τους εκάστοτε πολιτισμούς, όχι βιολογικές αναγκαιότητες. Η αναλυτική κατηγορία [«[[φύλο]]» (=gender)] λοιπόν χρησιμοποιείται με την έννοια του κοινωνικού φύλου, όχι του [[βιολογικό φύλο|βιολογικού]] (=sex), σύμφωνα με τη διάκριση ανάμεσα στα δύο που πρωτοδιατυπώθηκε στις αρχές του 1970 από τη Βρετανίδα κοινωνιολόγο Ann Oakley (Oakley 1972).το [[κοινωνικό φύλο]] [gender] περιγράφει τα χαρακτηριστικά που οφείλει να φέρει το κάθε βιολογικό φύλο (άνδρας-γυναίκα) στον εκάστοτε κοινωνικό σχηματισμό, εννοιολογείται δηλαδή αντιουσιοκρατικά, ως πολιτισμική και κοινωνική κατασκευή, με συγκεκριμένο κάθε φορά αλλά και μεταβαλλόμενο περιεχόμενο στην  ιστορικότητά του (Αβδελά 2003: 2).
+Ο φεμινιστικός κριτικός λόγος στις επιστήμες θεμελιώθηκε στη διττή αρχή ότι τόσο το φύλο όσο και η επιστήμη είναι κοινωνικά κατασκευασμένες κατηγορίες (Fox Keller 1985: 3): Eπιστήμη αποκαλείται ένα σύνολο πρακτικών και γνώσεων περιγραφόμενο από μια κοινότητα, μια κοινωνική δραστηριότητα ιστορικά εντοπισμένη, που νοηματοδοτείται στο πλαίσιο όπου πραγματοποιείται (Shapin 2003: 33) ενώ η o [[ανδρισμός, ανδρικές σπουδές|ανδρισμός]] [masculinity] και η [[θηλυκότητα]] [femininity] είναι κατηγορίες συγκροτούμενες και νοηματοδοτούμενες από τους εκάστοτε πολιτισμούς, όχι βιολογικές αναγκαιότητες. Η αναλυτική κατηγορία [«[[φύλο]]» (=gender)] λοιπόν χρησιμοποιείται με την έννοια του κοινωνικού φύλου, όχι του [[βιολογικό φύλο|βιολογικού]] (=sex), σύμφωνα με τη διάκριση ανάμεσα στα δύο που πρωτοδιατυπώθηκε στις αρχές του 1970 από τη Βρετανίδα κοινωνιολόγο Ann Oakley (Oakley 1972). Το [[κοινωνικό φύλο]] [gender] περιγράφει τα χαρακτηριστικά που οφείλει να φέρει το κάθε βιολογικό φύλο (άνδρας-γυναίκα) στον εκάστοτε κοινωνικό σχηματισμό, εννοιολογείται δηλαδή αντιουσιοκρατικά, ως πολιτισμική και κοινωνική κατασκευή, με συγκεκριμένο κάθε φορά αλλά και μεταβαλλόμενο περιεχόμενο στην  ιστορικότητά του (Αβδελά 2003: 2).
 Άρα, σύμφωνα με τη φεμινιστική προσέγγιση, στόχος του ερευνητικού προγράμματος είναι η ανάδειξη της συγκρότησης των επιστημών σε άμεση σύνδεση με τoν ανδρισμό και ταυτόχρονα σε αντιδιαστολή με τη θηλυκότητα, με συνέπεια τις έμφυλες διακρίσεις που ισχύουν μέχρι σήμερα (Ρεντετζή 2008: 130).
 Στο πλαίσιο αυτό, σημαντική είναι η ανάδειξη των τρόπων με τους οποίους ο ανδρισμός λειτούργησε ως μεταφορά στην κατασκευή των ιδεωδών της ορθολογικότητας και της αντικειμενικότητας, συγκροτητικών στοιχείων της σύγχρονης επιστήμης (Bordo 1990,  Lloyd 1994).
@@ Γραμμή 26: / Γραμμή 26: @@
 Στη συνέχεια, θα αναφερθούν οι αρχές των τριών φεμινιστικών επιστημολογικών προγραμμάτων (φεμινιστικός εμπειρισμός, φεμινιστική σκοπιά, φεμινιστικός μεταμοντερνισμός) και οι κριτικές που τους ασκούνται.
-====Φεμινιστικός εμπειρισμός (Feminist empiricism)====
+====[[Φεμινιστικός εμπειρισμός]] (Feminist empiricism)====
 Βασική αρχή του φεμινιστικού εμπειρισμού είναι η παραδοχή ότι ο ανδροκεντρισμός και οι έμφυλες διακρίσεις είναι κοινωνικές προκαταλήψεις, οι οποίες, ωστόσο, είναι δυνατόν να αρθούν με την αυστηρή προσήλωση στους κανόνες της επιστημονικής έρευνας. Τα κινήματα για την κοινωνική απελευθέρωση έχουν καταστήσει δυνατή την εξάλειψη των προκαταλήψεων που ορθώνουν εμπόδια στην επιστημονική έρευνα. Προκαταλήψεις που, δυστυχώς, έως τώρα έχουν διαβρώσει και εν τέλει συσκοτίσει τη γνώση και τη μέθοδο παρατήρησης.
@@ Γραμμή 42: / Γραμμή 42: @@
 Η λύση στο πρωταρχικό επιστημολογικό παράδοξο που προτείνει η φεμινιστική σκοπιά, ενώ αποφεύγει τους σκοπέλους που αντιμετωπίζει ο εμπειρισμός, εγείρει μια σειρά άλλων προβλημάτων, το σημαντικότερο από τα οποία είναι το κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχει μία και μοναδική γυναικεία σκοπιά, εφόσον η γυναικεία κοινωνική εμπειρία εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες, ταξικούς, φυλετικούς και πολιτισμικούς. Πιθανόν, λοιπόν, να αποδίδεται μία συγκεκριμένη δομή στην πραγματικότητα, η οποία καθορίζεται από την παγκοσμιοποιημένη οπτική  της κυρίαρχης ομάδας. Σε αυτό το σημείο εστιάζεται η κριτική που ασκείται στο πρόγραμμα της φεμινιστικής σκοπιάς από την πλευρά του ρεύματος του φεμινιστικού μεταμοντερνισμού. Ωστόσο, το αν αυτό ισχύει, αν δηλαδή το πρόγραμμα της φεμινιστικής σκοπιάς δεν αμφισβητεί τη σχέση μεταξύ γνώσης και ισχύος, είναι ένα ανοιχτό ερώτημα (Harding 1986: 27).
-====Φεμινιστικός μεταμοντερνισμός (feminist postmodernism)====
+====[[Φεμινιστικός μεταμοντερνισμός]] (feminist postmodernism)====
-Το πρόγραμμα του φεμινιστικού μεταμοντερνισμού αμφισβητεί τις επιστημολογικές βάσεις των δύο προαναφερθέντων προγραμμάτων, ακόμη κι αν στοιχεία του [σκεπτικισμού] που τον διακρίνει υιοθετούνται κι από αυτά. Ακολουθώντας μια σειρά στοχαστών, όπως οι Derrida, Foucault, Lacan, Rorty, Cavell, Feyerabend, Wittgenstein κ.ά., κι επηρεασμένοι από διανοητικά ρεύματα όπως η σημειωτική, η αποδόμηση, η ψυχανάλυση, ο στρουκτουραλισμός, η αρχαιολογία (με την έννοια που δίνει στον όρο ο M. Foucault (Foucault 1969)) και ο [μηδενισμός], οι φεμινιστές διακρίνονται από έναν βαθύ σκεπτικισμό όσον αφορά παγκοσμιοποιούμενους ισχυρισμούς για την ισχύ, τη φύση και τη δύναμη του ορθολογισμού, της προόδου, της επιστήμης, της γλώσσας και της συγκρότησης του υποκειμένου/εαυτού (το υποκείμενο που έχει συναίσθηση της ταυτότητάς του), ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει μελετητές όπως η J. Butler (Butler 1990).
+Το πρόγραμμα του φεμινιστικού μεταμοντερνισμού αμφισβητεί τις επιστημολογικές βάσεις των δύο προαναφερθέντων προγραμμάτων, ακόμη κι αν στοιχεία του σκεπτικισμού που τον διακρίνει υιοθετούνται κι από αυτά. Ακολουθώντας μια σειρά στοχαστών, όπως οι Derrida, Foucault, Lacan, Rorty, Cavell, Feyerabend, Wittgenstein κ.ά., κι επηρεασμένοι από διανοητικά ρεύματα όπως η σημειωτική, η αποδόμηση, η ψυχανάλυση, ο στρουκτουραλισμός, η αρχαιολογία (με την έννοια που δίνει στον όρο ο M. Foucault (Foucault 1969)) και ο [μηδενισμός], οι φεμινιστές διακρίνονται από έναν βαθύ σκεπτικισμό όσον αφορά παγκοσμιοποιούμενους ισχυρισμούς για την ισχύ, τη φύση και τη δύναμη του ορθολογισμού, της προόδου, της επιστήμης, της γλώσσας και της συγκρότησης του υποκειμένου/εαυτού (το υποκείμενο που έχει συναίσθηση της ταυτότητάς του), ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει μελετητές όπως η J. Butler (Butler 1990).
 Μία από τις βασικές παραδοχές του προγράμματος αυτού είναι ο κατακερματισμός των ταυτοτήτων που προκαλεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Η αποδοχή, όμως, της ύπαρξης κατακερματισμένων ταυτοτήτων αποτελεί γόνιμο έδαφος έρευνας ειδικά για τους φεμινιστές, αφού ανατρέπει την ασφάλεια μιας συγκεκριμένης κυρίαρχης ταυτότητας, αυτής του «ανθρώπου» (δηλαδή του «άνδρα»), και στρέφει το ενδιαφέρον στη συγκρότηση των επιμέρους (π.χ. μαύρη φεμινίστρια, σοσιαλίστρια φεμινίστρια, έγχρωμη κ.ο.κ.), άρα και στους μηχανισμούς συγκρότησής τους, οπότε και στην πολιτική που τις προκαλεί. Η διερεύνηση αυτών των πολιτικών μπορεί, κατά τους μεταμοντέρνους φεμινιστές, να αποδομήσει τη φαντασιακή ταυτότητα του «ανθρώπου» και να προκαλέσει τελικά την αμφισβήτηση των διαστρεβλώσεων που παράγονται εξ αυτής.
 Το ρεύμα του φεμινιστικού μεταμοντερνισμού θέτει μια σειρά νέων ζητημάτων. Το  πιο σημαντικό από αυτά αφορά (και αποτελεί το κύριο σημείο της κριτικής που ασκείται στο συγκεκριμένο ρεύμα) το κατά πόσο μπορεί κανείς να αποφασίσει αν υπάρχει η ανάγκη «μιας αληθινής φεμινιστικής ιστορίας της πραγματικότητας», παρά τη στενή σχέση μεταξύ της σύγχρονης επιστήμης και έμφυλων, φυλετικών, ρατσιστικών, ταξικών και ιμπεριαλιστικών κοινωνικών προγραμμάτων.
@@ Γραμμή 53: / Γραμμή 53: @@
 Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι υπάρχουν αντικρουόμενες και ποικίλες τάσεις στον τομέα της φεμινιστικής επιστημολογίας, και η καθεμία από αυτές έχει τα δικά της προβληματικά σημεία, καθώς και τις δικές της προσεγγίσεις όσον αφορά ζητήματα που αφορούν τη συγκρότηση των φύλων, των φυλών και των τάξεων.  Παρόλα αυτά, κρίνεται σημαντική η συνεισφορά τους, στο πλαίσιο μιας σειράς κοινωνικών κινημάτων, όσον αφορά την ανάδειξη των σύγχρονων αντιφάσεων στα ζητήματα της ταυτότητας, της γνώσης, της επιστήμης. Αν θεωρηθεί ότι, όπως τονίζει η Fox-Keller, όταν κατανοήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο η επιστήμη αφ’ εαυτή συνδέεται με μυθολογίες και ανάρμοστες δεσμεύσεις, τότε μπορεί και να προσπαθήσει για τη δυνατότητα άρθρωσης λόγου πιθανόν λιγότερου βεβαρημένου από τέτοιες εμπλοκές (Fox Keller 1985: 93).
 Κι εδώ είναι πολύ σημαντική η άποψη της Sandra Harding (Harding 1986: 29), ότι το ζήτημα που πρωτοτέθηκε ως το γυναικείο ερώτημα στην επιστήμη σήμερα μεταβάλλεται σε ερώτημα περί επιστήμης στο φεμινισμό, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε πολύ πιο ριζοσπαστικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας.
 <span id="intlinks"></span>

@@ Γραμμή 14: / Γραμμή 14: @@
 ===Φύλο και επιστήμες===
-Ο φεμινιστικός κριτικός λόγος στις επιστήμες θεμελιώθηκε στη διττή αρχή ότι τόσο το φύλο όσο και η επιστήμη είναι κοινωνικά κατασκευασμένες κατηγορίες (Fox Keller 1985: 3): Eπιστήμη αποκαλείται ένα σύνολο πρακτικών και γνώσεων περιγραφόμενο από μια κοινότητα, μια κοινωνική δραστηριότητα ιστορικά εντοπισμένη, που νοηματοδοτείται στο πλαίσιο όπου πραγματοποιείται (Shapin 2003: 33) ενώ η o [[ανδρισμός, ανδρικές σπουδές|ανδρισμός]] [masculinity] και η θηλυκότητα [femininity] είναι κατηγορίες συγκροτούμενες και νοηματοδοτούμενες από τους εκάστοτε πολιτισμούς, όχι βιολογικές αναγκαιότητες. Η αναλυτική κατηγορία [«φύλο» (=gender)] λοιπόν χρησιμοποιείται με την έννοια του κοινωνικού φύλου, όχι του βιολογικού (=sex), σύμφωνα με τη διάκριση ανάμεσα στα δύο που πρωτοδιατυπώθηκε στις αρχές του 1970 από τη Βρετανίδα κοινωνιολόγο Ann Oakley (Oakley 1972).το κοινωνικό φύλο [gender] περιγράφει τα χαρακτηριστικά που οφείλει να φέρει το κάθε βιολογικό φύλο (άνδρας-γυναίκα) στον εκάστοτε κοινωνικό σχηματισμό, εννοιολογείται δηλαδή αντιουσιοκρατικά, ως πολιτισμική και κοινωνική κατασκευή, με συγκεκριμένο κάθε φορά αλλά και μεταβαλλόμενο περιεχόμενο στην  ιστορικότητά του (Αβδελά 2003: 2).
+Ο φεμινιστικός κριτικός λόγος στις επιστήμες θεμελιώθηκε στη διττή αρχή ότι τόσο το φύλο όσο και η επιστήμη είναι κοινωνικά κατασκευασμένες κατηγορίες (Fox Keller 1985: 3): Eπιστήμη αποκαλείται ένα σύνολο πρακτικών και γνώσεων περιγραφόμενο από μια κοινότητα, μια κοινωνική δραστηριότητα ιστορικά εντοπισμένη, που νοηματοδοτείται στο πλαίσιο όπου πραγματοποιείται (Shapin 2003: 33) ενώ η o [[ανδρισμός, ανδρικές σπουδές|ανδρισμός]] [masculinity] και η [[θηλυκότητα]] [femininity] είναι κατηγορίες συγκροτούμενες και νοηματοδοτούμενες από τους εκάστοτε πολιτισμούς, όχι βιολογικές αναγκαιότητες. Η αναλυτική κατηγορία [«[[φύλο]]» (=gender)] λοιπόν χρησιμοποιείται με την έννοια του κοινωνικού φύλου, όχι του [[βιολογικό φύλο|βιολογικού]] (=sex), σύμφωνα με τη διάκριση ανάμεσα στα δύο που πρωτοδιατυπώθηκε στις αρχές του 1970 από τη Βρετανίδα κοινωνιολόγο Ann Oakley (Oakley 1972).το [[κοινωνικό φύλο]] [gender] περιγράφει τα χαρακτηριστικά που οφείλει να φέρει το κάθε βιολογικό φύλο (άνδρας-γυναίκα) στον εκάστοτε κοινωνικό σχηματισμό, εννοιολογείται δηλαδή αντιουσιοκρατικά, ως πολιτισμική και κοινωνική κατασκευή, με συγκεκριμένο κάθε φορά αλλά και μεταβαλλόμενο περιεχόμενο στην  ιστορικότητά του (Αβδελά 2003: 2).
 Άρα, σύμφωνα με τη φεμινιστική προσέγγιση, στόχος του ερευνητικού προγράμματος είναι η ανάδειξη της συγκρότησης των επιστημών σε άμεση σύνδεση με τoν ανδρισμό και ταυτόχρονα σε αντιδιαστολή με τη θηλυκότητα, με συνέπεια τις έμφυλες διακρίσεις που ισχύουν μέχρι σήμερα (Ρεντετζή 2008: 130).
 Στο πλαίσιο αυτό, σημαντική είναι η ανάδειξη των τρόπων με τους οποίους ο ανδρισμός λειτούργησε ως μεταφορά στην κατασκευή των ιδεωδών της ορθολογικότητας και της αντικειμενικότητας, συγκροτητικών στοιχείων της σύγχρονης επιστήμης (Bordo 1990,  Lloyd 1994).
@@ Γραμμή 45: / Γραμμή 45: @@
 Το πρόγραμμα του φεμινιστικού μεταμοντερνισμού αμφισβητεί τις επιστημολογικές βάσεις των δύο προαναφερθέντων προγραμμάτων, ακόμη κι αν στοιχεία του [σκεπτικισμού] που τον διακρίνει υιοθετούνται κι από αυτά. Ακολουθώντας μια σειρά στοχαστών, όπως οι Derrida, Foucault, Lacan, Rorty, Cavell, Feyerabend, Wittgenstein κ.ά., κι επηρεασμένοι από διανοητικά ρεύματα όπως η σημειωτική, η αποδόμηση, η ψυχανάλυση, ο στρουκτουραλισμός, η αρχαιολογία (με την έννοια που δίνει στον όρο ο M. Foucault (Foucault 1969)) και ο [μηδενισμός], οι φεμινιστές διακρίνονται από έναν βαθύ σκεπτικισμό όσον αφορά παγκοσμιοποιούμενους ισχυρισμούς για την ισχύ, τη φύση και τη δύναμη του ορθολογισμού, της προόδου, της επιστήμης, της γλώσσας και της συγκρότησης του υποκειμένου/εαυτού (το υποκείμενο που έχει συναίσθηση της ταυτότητάς του), ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει μελετητές όπως η J. Butler (Butler 1990).
-Μία από τις βασικές παραδοχές του προγράμματος αυτού είναι ο κατακερματισμός των [ταυτοτήτων] που προκαλεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Η αποδοχή, όμως, της ύπαρξης κατακερματισμένων ταυτοτήτων αποτελεί γόνιμο έδαφος έρευνας ειδικά για τους φεμινιστές, αφού ανατρέπει την ασφάλεια μιας συγκεκριμένης κυρίαρχης ταυτότητας, αυτής του «ανθρώπου» (δηλαδή του «άνδρα»), και στρέφει το ενδιαφέρον στη συγκρότηση των επιμέρους (π.χ. μαύρη φεμινίστρια, σοσιαλίστρια φεμινίστρια, έγχρωμη κ.ο.κ.), άρα και στους μηχανισμούς συγκρότησής τους, οπότε και στην πολιτική που τις προκαλεί. Η διερεύνηση αυτών των πολιτικών μπορεί, κατά τους μεταμοντέρνους φεμινιστές, να αποδομήσει τη φαντασιακή ταυτότητα του «ανθρώπου» και να προκαλέσει τελικά την αμφισβήτηση των διαστρεβλώσεων που παράγονται εξ αυτής.
+Μία από τις βασικές παραδοχές του προγράμματος αυτού είναι ο κατακερματισμός των ταυτοτήτων που προκαλεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Η αποδοχή, όμως, της ύπαρξης κατακερματισμένων ταυτοτήτων αποτελεί γόνιμο έδαφος έρευνας ειδικά για τους φεμινιστές, αφού ανατρέπει την ασφάλεια μιας συγκεκριμένης κυρίαρχης ταυτότητας, αυτής του «ανθρώπου» (δηλαδή του «άνδρα»), και στρέφει το ενδιαφέρον στη συγκρότηση των επιμέρους (π.χ. μαύρη φεμινίστρια, σοσιαλίστρια φεμινίστρια, έγχρωμη κ.ο.κ.), άρα και στους μηχανισμούς συγκρότησής τους, οπότε και στην πολιτική που τις προκαλεί. Η διερεύνηση αυτών των πολιτικών μπορεί, κατά τους μεταμοντέρνους φεμινιστές, να αποδομήσει τη φαντασιακή ταυτότητα του «ανθρώπου» και να προκαλέσει τελικά την αμφισβήτηση των διαστρεβλώσεων που παράγονται εξ αυτής.
 Το ρεύμα του φεμινιστικού μεταμοντερνισμού θέτει μια σειρά νέων ζητημάτων. Το  πιο σημαντικό από αυτά αφορά (και αποτελεί το κύριο σημείο της κριτικής που ασκείται στο συγκεκριμένο ρεύμα) το κατά πόσο μπορεί κανείς να αποφασίσει αν υπάρχει η ανάγκη «μιας αληθινής φεμινιστικής ιστορίας της πραγματικότητας», παρά τη στενή σχέση μεταξύ της σύγχρονης επιστήμης και έμφυλων, φυλετικών, ρατσιστικών, ταξικών και ιμπεριαλιστικών κοινωνικών προγραμμάτων.

@@ Γραμμή 5: / Γραμμή 5: @@
 [[Category:Λήμματα]]
-''[[Γιάννα Κατσιαμπούρα]]''
+''[[Γιάννα Κατσιαμπούρα]]
 ''
 Έστω κι αν υπήρχαν διακεκριμένες γυναίκες επιστήμονες, «ποια γυναίκα μπορεί να ανταγωνιστεί τον Πυθαγόρα ή τον Αρχιμήδη, τον Νεύτωνα ή τον Λάιμπνιτς;», αναρωτιόταν ο Ιταλός Τζίνο Λόρια το 1903 (Schiebinger 2006: 49) διατυπώνοντας τον κανόνα όσον αφορά την αντιμετώπιση των γυναικών από την ιστορία της επιστήμης, κλάδο στα σπάργανα βέβαια τότε. Κανόνας που θα έμενε κυρίαρχος, μέχρι τη δεκαετία του 1970 περίπου, όταν άρχισαν να διατυπώνονται οι απόψεις που συγκροτούν το ρεύμα της φεμινιστικής κριτικής στις επιστήμες, που είναι συνυφασμένο με το λεγόμενο δεύτερο κύμα του φεμινισμού [second wave] αλλά και με το ευρύτερο πλαίσιο ανάδυσης μιας σειράς κοινωνικών κινημάτων  αμφισβήτησης (αντιρατσιστικό, αντιαποικιακό, αντικαπιταλιστικό, οικολογικό, αντιπολεμικό) και νέων ιδεολογικών επεξεργασιών (νέες τάσεις μαρξιστικής σκέψης, π.χ. οι κριτικές επεξεργασίες του L. Althusser). Επίσης, είναι συνυφασμένο με την ανάδυση νέων επιστημολογικών κριτικών επεξεργασιών, οι οποίες, από τη δεκαετία του 1960, από τη μια πλευρά αμφισβήτησαν τις έννοιες της «αντικειμενικότητας» και της θετικιστικής προόδου στην επιστημονική έρευνα και, από την άλλη, έθεσαν ζητήματα αναφορικά με τις χρήσεις της (π.χ. στον στρατιωτικό τομέα) και τις επιπτώσεις της στο περιβάλλον (Harding 2006: 7). Κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτών των νέων προσεγγίσεων στις επιστήμες έπαιξαν ιστορικές και κοινωνιολογικές προσεγγίσεις, όπως του T. Kuhn, του Μ. Foucault, αργότερα του Ισχυρού Προγράμματος του Εδιμβούργου για την κοινωνική κατασκευή της γνώσης, κ.ά.

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 08:38, 3 Ιουνίου 2009
Γραμμή 5:		Γραμμή 5:
	[[Category:Λήμματα]]		[[Category:Λήμματα]]

−	'' [[Γιάννα Κατσιαμπούρα]] ''	+	''[[Γιάννα Κατσιαμπούρα]]''

@@ Γραμμή 57: / Γραμμή 57: @@
 ==Εσωτερικές συνδέσεις==
-Φύλο και φυσικές επιστήμες
+[[Φύλο και φυσικές επιστήμες]]
-Φύλο και μαθηματικά
+[[Φύλο και μαθηματικά]]

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 07:21, 19 Μαΐου 2009
Γραμμή 84:		Γραμμή 84:

	Fox Keller, E. (1985). ''Reflections on Gender and Science''. New Haven and London: Yale University Press		Fox Keller, E. (1985). ''Reflections on Gender and Science''. New Haven and London: Yale University Press
−

	Harding, S. (1986). ''The Science Question in Feminism.'' Ithaca and London: Cornell University Press		Harding, S. (1986). ''The Science Question in Feminism.'' Ithaca and London: Cornell University Press